Yok oluyorum. Çevremin var olan yokluğunda yok oluyorum. Var olmayı deniyorum. Varlığımı içselleştirecek bir olgu göremiyorum. Kör oluyorum, önümü göremiyorum ve sürekli duvara tosluyorum. Var olmamak istiyorum, yok olmak istemiyorum. Varlığı göremiyorum, varlık kendisini kanıtlamıyor. Görmemi sağlayacak şeyler yapmıyor varlık. Ama varlığın da meselesi bu diyorum. Varlık gösterse kendini varlık olur mu, yok oluşa gitmez mi?

Varlığımı sorguluyorum. Var mıyım, yok mu? aptal mıyım, akıllı mı? İnançlı mıyım, yoksa tanrıtanımaz mı? Ahlaklı mıyım, değersiz mi?

Mersault gibi yabancıyım varoluşa, göremiyorum onu. Vronski gibi karşımda var olan için her şeyi yapabilirim belki de. Mişkin gibi budalayım bazen de. Anlatılan gibi anlatıcının kaleminde yaşıyorum. Diğer karmakarışıklar gibi karmakarışığım. Sıradanım böylece. Her zamanki gibi berbatım. Herkes gibi harikayım.

Yaşıyorum ama varoluşum her sekteye uğradığında hayatımı baştan başlatmam gerekiyor. Bu durum beynimde onlarca, yüzlerce, binlerce benle mücadeleye itiyor beni. Kendimi kendime kanıtlayamıyorum. Var olduğumu akıl edemiyorum. Var olduğuma ikna olmuyorum.

Bazarov gibiyim.

Varoluşum sekteye uğradığında yeniden var oluyorum. Kalemim, parmaklarım, aşklarım, gözlerim, ailem yeniden var oluyor.

Ben, var oluyorum. Her zamanki gibi, bilmem kaçıncı defa, yok olup yeniden var olmak için yok oluyorum. Defalarca yok olup yeniden var olmak için var oluyorum.

Ben,

Var oluyorum.

Hiçbir şey, var oluyor.